Ben yarına uyanmak istemiyorum ya.
Cidden bakın, yaşamak istemiyorum bu günü. Her yıl aynı şey, her yıl aynı acı, her yıl aynı burukluk, aynı yumru, aynı sessizlik, aynı siren, aynı yetimlik..
Şimdi saat 09.05 olacak. Ülkede derin bir sessizlik olacak. Kimi kansızlar saygı dahi duymayacak. Kimileri görmezden gelecek. Ama onun evlatları, bizler.. Bizler nöbette olacağız. Genel anlamda bir eksiklik olacak. Kabrinde binlerce insan, binlerce evladı bas bas bağıracak. İzmir marşı söylenecek, karanfiller, güller bırakılacak. Şiirler, şarkılar okunacak.
Ağlanacak. Ağlayan çok insan olacak..
Ona ve ideolojisine, fikirlerine, tecrübelerine inanan binlerce türk genci onu kaybettiği için hatta çoğumuz onu göremediğimiz için ağlayacağız. Utanmadan, sıkılmadan, hüngür hüngür ağlayacağız.
Bize kimse öğretmedi Atatürkü. Biz kendimiz öğrendik onu.
Yarın, yarın çok boktan bir gün olacak.
Düşündükçe geriliyor, kahroluyorum.
Babasını kaybetmiş bir evlat, nasıl mutlu uyanır onu kaybettiği güne?
Bir insan düşünün ki ölümünden 78 yıl sonra bile hala yaşayan ve yaşatan. 78 yıl sonra bile hala birilerinin ufkunu açan ,birilerine ilham veren, birilerini özgür kılan…
Yarın saat 9.05 geçtiğinde sirenler acı acı çalarken gözleri dolan evlatların olduğu sürece sen hep yaşacaksın atam
